maandag 16 april 2018



En als we dood zijn
groeit er gras op onzen buik!
hoorde ik als kind zingend brullen,
door lallende, dronken
carnavalvierders in mijn geboortedorp

nu bedekt gras alles.
de slagvelden in de westhoek.
de tuinen in de wijde omgeving van Tjernobyl,
de kerkhofgraven in de concentratiekampen van
Breendonk tot Buchenwald.

bloed en drek
kan je onder schoffelen.
leed blijft eeuwig invreten.
verdriet verstikt de hoop
dat liefde ooit nog wonderen kan doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten